جڳ جو تن ڍڪيندڙ نياڻي جو نگو لاش

تحرير: ساقي ارشاد لورڙ

دنيا جتي نيون ايجادون ڪري رهي آهي، اتي اسين بيحسيءَ جون سڀ حدون پار ڪري چڪا آهيون. جديد ٽيڪنالاجي، مصنوعي ذهانت، خلائي تحقيق ۽ سائنسي ترقي جي دور ۾ به، اسان جو سماج اخلاقي زوال جي انتها تي پهچي ويو آهي. اسان اڳتي وڌڻ بدران، احساس، رحم ۽ انسانيت کان پري ٿي رهيا آهيون. ڄامشوري ۾ ڪپڙا وڪرو ڪري پنهنجن ٽن معصوم ٻارڙن جو پيٽ پاليندڙ ماءُ، سبرين پٺاڻ، وحشين اغوا ڪري ٽن ڏينهن تائين زيادتي جو نشانو بڻايو، ۽ پوءِ ٿرمل هائوس جي جهنگ مان سندس لٽا لٿل، رت ۾ رڱيل ۽ بي جان لاش مليو. اهو لاش رڳو هڪ عورت جو نه هو، پر اسان جي سماج جي بيحسي، ناانصافي ۽ ناڪاميءَ جو عڪس هو. اها عورت، جيڪا ڏينهن رات محنت ڪري ڪپڙا وڪڻي ماڻهن جي اوگهڙ ڍڪيندي هئي، جيڪا پنهنجي ٻارن لاءِ عزت سان روزگار ڪمائيندي هئي، اڄ سندس بي جان جسم ڏسي اکيون آليون ٿي ويون، ۽ دل ٽُٽي پئي. احساس اڏامي ويا جذبا روئي رھيا آھن من ۾ ھڪ سوال اُڀري ٿو ته آخر اڄ جو انسان ايڏو وحشي، ايڏو بي رحم ۽ ايڏو بي حس ڇو بڻجي چڪو آهي؟ ڪجھ ئي ڏينھن پھريان ھن پيار امن جي ڌرتيءَ تي آسيہ سان محافزن وحشي بڻجي وارتا ڪئي وسي چوٽياريون سانگھڙ ۾ شادبانو ملاح سان ۽ ھاڻ وري ڄام شورو ھن پيار امن جي ڌرتي ھي ڄام شورو تہ محبتن جو شھر سڏيو ويندو ھيو اتي به پيار جو پنڇي نه رھيو اتان به اڏامي ويو اتي به وحشت جو راڪاس لھي آيو آهي اتي به انسانيت مري وئي ھڪ معصوم مظلوم پورهيت ناري سان ايڏي ناجائزي جو روح روئي رھيو آھي . هي هڪ عورت جو قتل ناهي، پر سڄي سماج جي ضمير جو قتل آهي. اهو ان نظام جو قتل آهي، جيڪو ڪمزور کي تحفظ ڏيڻ بدران، ظالمن کي کليل ميدان ڏئي ٿو. اهو انهن ادارن جو قتل آهي، جيڪي انصاف جي نالي تي خاموشي اختيار ڪن ٿا. اهو اسان سڀني جو قتل آهي، جيڪي ظلم ڏسي به بي آواز رهون ٿا. سبرين پٺاڻ ڪا امير عورت نه هئي، نه ڪا بااثر شخصيت. هوءَ هڪ غريب ماءُ هئي، جيڪا پنهنجن ٻارن جي بک مٽائڻ لاءِ گهٽين ۾ ڪپڙا وڪڻندي هئي. سندس هٿن ۾ هٿيار نه هئا، سندس طاقت فقط ايمانداري، محنت ۽ ماءُ جي محبت هئي. پر افسوس! ھي سماج، جيڪو غريبن کي سهارو ڏيڻ بدران، وحشي بڻجي ھن معصوم نياڻي جا ڪپڙا فارسي بلدڪار ڪري ھن کي ماري اڌ اگھاڙو جام جھاڙن ۾ اڇلايو ويو افسوس ،جو ٽن ڏينهن تائين ٿيندڙ زيادتي رڳو جسماني تشدد نه هو، پر انساني وقار، عورت جي عزت ۽ ماءُ جي عظمت تي سڌو حملو هو. هر اهو لمحو، جيڪو سبرين تڪليف ۾ گذاريو، اهو اسان سڀني لاءِ شرمندگيءَ جو لمحو آهي. پر اسان ڪٿي هئاسين؟ اسان جا ادارا ڪٿي هئا؟ اسان جو ضمير ڪٿي ستل هو؟ اڄ سوال اهو ناهي ته قاتل ڪير هئا، اصل سوال اهو آهي ته انهن کي اها همت ڪنھن ڏني؟ اهو ماحول ڪنھن پيدا ڪيو، جتي عورتون شڪار بڻجن ۽ مجرم بي خوف گھمن؟ جڏهن قانون ڪمزور هوندو، جڏهن سزا جو خوف ختم ٿيندو، جڏهن انصاف دير جو شڪار ٿيندو، تڏهن اهڙا وحشي جنم وٺندا آهن. اسان جي سماج ۾ عورت کي اڃا تائين مڪمل انسان نه، پر ڪمزور مخلوق سمجهيو وڃي ٿو. سندس محنت، قرباني ۽ جدوجهد کي نظرانداز ڪيو وڃي ٿو. جڏهن هوءَ ظلم جو شڪار ٿئي ٿي، ته سوال به مٿس ئي ڪيا وڃن ٿا. اهو رويّو پاڻ ۾ هڪ ٻيو ظلم آهي. هي وقت رڳو افسوس ڪرڻ جو ناهي، هي وقت بيدار ٿيڻ جو آهي. هي وقت سوال ڪرڻ جو آهي. هي وقت انصاف گهرڻ جو آهي. جيڪڏهن سبرين پٺاڻ جي قاتلن کي عبرتناڪ سزا نه ملي، ته اها سزا اسان سڀني جي ضمير تي لکجي ويندي. اسان کي فيصلو ڪرڻو پوندو ته ڇا اسان اهڙو سماج چاهيون ٿا، جتي ماءُ پنهنجن ٻارن لاءِ روزي ڪمائيندي کنڀجي وڃي ٽن ڏينھن تائين مسلسل لڄالٽ ٿيندي رھيس ۽ پوء مارجي وڃي؟ جتي عورت جي عزت محفوظ نه هجي؟ جتي انصاف صرف اخبارن جي سرخين تائين محدود هجي؟ سبرين پٺاڻ جو رت اسان کان سوال پڇي رهيو آهي. سندس خاموش لاش اسان کي چئي رهيو آهي: “ڇا منهنجي قرباني به وسري ويندي؟ ڇا منهنجا ٻار انصاف کان محروم رهندا؟” جيستائين انهن سوالن جا جواب ناهن ملندا، تيستائين اسان جي ترقي، اسان جي تهذيب ۽ اسان جي انسانيت سڀ ڪوڙيون دعوائون رهنديون. ھاڻي وقت اچي ويو آهي ته خاموشي ٽوڙجي، بيحسيءَ کي رد ڪيو وڃي، ۽ انصاف لاءِ گڏيل جدوجهد ڪئي وڃي. ڇو ته جيڪڏهن اڄ اسان نه جاڳاسين، ته سڀاڻي هر گهر ۾ سبرين جهڙي ماءُ جو ماتم ٿيندو.