سجاول جو ڳوٺ احمد منڌرو جنهن کي بيواهه عورتن جو ڳوٺ به سڏيو وڃي ٿو..!!

سجاول جي سرزمين تي واقع ڳوٺ احمد منڌرو هڪ اهڙو ماڳ آهي، جتي شامون غيرمعمولي خاموش ۽ صبحون بي آواز ٿين ٿيون۔ هن بستي ۾ ڪُل ٻارهن گهر آهن، ۽ انهن مان رڳو هڪڙو عمررسيده بيمار مرد آهي جيڪو ڊائلاسز تي آهي۔ باقي هر دروازي پٺيان هڪ بيوهه ماءُ ۽ سندس معصوم ٻار زندگيءَ سان جاکوڙي رهيا آهن۔ انهيءَ ڪري ماڻهو هن ڳوٺ کي “بيوهه عورتن جو ڳوٺ” به سڏين ٿا۔اهي عورتون صرف پنهنجي مڙسن جي وڇوڙي جو ڏک نٿيون سهڻ، پر غربت، بيروزگاري، سماجي بي حسي ۽ رياستي لاپرواهي جو بار به سندن ڪمزور ڪلهن تي آهي۔ ڪچن ۽ زبون حال ڪمرن ۾ ٽپڪندڙ ڇتين هيٺ گذرندڙ راتيون، فاقن سان ڀريل ڏينهن، ۽ ٻارن جا معصوم سوال — “امان، سڀاڻي کاڌو ملندو نه؟” — هڪ اهڙو منظر پيش ڪن ٿا، جيڪو ڪنهن به حساس دل کي جهوري وجهي ڇڏي۔ڪجهه مهينا اڳ ميڊيا تي خبر نشر ٿيل هڪ رپورٽ هن ڳوٺ جي خاموش دانهن کي سڄي ملڪ تائين پهچايو۔ ڪئميرا ڏيکاريو ته ڪيئن اهي خاندان ٽٽل دروازن ۽ اڻبرابر سرن وچ ۾ زندگي گذاري رهيا آهن۔ رپورٽ نشر ٿي، اکين ۾ لڙڪ آيا، پر سرڪاري ايوانن ۾ خاموشي برقرار رهي۔اهڙي صورتحال ۾ انسانيت وري زنده هجڻ جو ثبوت ڏنو۔ Chicago Friends ۽ Kashif Thalassemia Foundation اڳتي وڌي عملي قدم کنيا۔ تنظيمن جي ٽيم جڏهن ڳوٺ پهتي ته انهن کي رڳو ٽٽل گهر نه، پر ٽٽل حوصلا به مليا۔ ٻارهن بيوهه عورتن لاءِ ٻه ڪمرا تي ٻڌل گهر ٺاهڻ جي ذميواري قبول ڪئي وئي۔ صرف ڀتيون نه ٺهيون، پر اميد جا ڏيئا به روشن ٿيا۔ گڏوگڏ ماهوار راشن جو بندوبست ڪيو ويو ته جيئن گهٽ ۾ گهٽ بک جو عذاب ڪجهه حد تائين گهٽجي سگهي۔ پر اهم سوال اڃا باقي آهي: ڇا اهي ذميواريون، جيڪي رياست تي عائد ٿين ٿيون، هاڻي فلاحی ادارن تي ڇڏيون ويون آهن؟ جيڪڏهن هڪ ميڊيا رپورٽ تي غير سرڪاري تنظيمون متحرڪ ٿي سگهن ٿيون، ته لاڳاپيل سرڪاري ادارا ڇو خاموش آهن؟ احمد مندھرو جي ڪهاڻي صرف هڪ ڳوٺ جي نه، پر اسان جي گڏيل ضمير جو امتحان آهي۔ ترقي جا دعوٰيٰ تڏهن معتبر ٿيندا آهن، جڏهن سماج جا ڪمزور طبقا محفوظ هجن۔ جڏهن هڪ بيوهه ماءُ پنهنجي ٻارن سان گڏ غير محفوظ ڇت هيٺ رات گذاري ٿي، تڏهن اصل ۾ پورو سماج ناڪام ٿيندو آهي۔ضرورت آهي ته ضلعي انتظاميا، سماجي ڀلائي وارا ادارا ۽ چونڊيل نمائندا هن ڳوٺ جو باقاعده دورو ڪن۔ مستقل روزگار جا موقعا فراهم ڪيا وڃن، فني تربيت جا مرڪز قائم ڪيا وڃن، ۽ ٻارن جي تعليم جي ذميواري رياست کڻي، ته جيئن غربت جو هي دائرو ٽٽي سگهي۔سجاول جو هي ڳوٺ اڄ به خاموشي سان اسان کي سڏي رهيو آهي۔ اتي جون مائرون پنهنجي ٻارن جي مٿان هٿ رکي سٺي سڀاڻي جي دعا گهري رهيون آهن۔ سوال اهو آهي: ڇا اسين انهن دعائن جو حصو بڻجنداسين يا هن کي به هڪ ٻي خبر سمجهي اڳتي وڌي وينداسين؟ فيصلو اسان جي گڏيل شعور کي ڪرڻو آهي۔